Βάσια Παναγοπούλου: «Πέρασαν πολλά χρόνια που δεν με αγαπούσα αρκετά»

Η Βάσια Παναγοπούλου ήταν καλεσμένη στην εκπομπή “Buongiorno” και μίλησε για την αγάπη που έψαχνε στις σχέσεις της αναζητώντας ουσιαστικά να αγαπήσει τον εαυτό της. Παράλληλα αναφέρθηκε και στο μεγάλο λάθος που έκανε η μητέρα της όταν -μετά τον θάνατο του πατέρα της- την “ξερίζωσε” από τη Μυτιλήνη όπου έμεναν και ήρθαν στην Αθήνα, προκαλώντας της έτσι κάτι σαν έναν δεύτερο θάνατο…

«Πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας. Πριν προλάβουμε να αγαπήσουμε κάποιον άλλον πρέπει πρώτα να αγαπήσουμε εμάς. Πέρασαν πολλά χρόνια που θεωρώ ότι δεν με αγαπούσα αρκετά. Έβαζα πάνω από όλα το πώς θα δείξω την αγάπη μου στους άλλους, είτε ήταν σύντροφοι, παιδιά, συνεργάτες αφήνοντας πίσω εμένα. Και τελικά κατάλαβα ότι αν δεν κοιτάξω τον εαυτό μου, να του πω “σ’ αγαπάω μωρέ, σου αξίζουν τα καλύτερα” ότι δεν κάνουμε δουλειά!

Τώρα που μεγαλώσαμε ήρθε η ώρα να κάνουμε τους λογαριασμούς μας κυρίως με μας. Θα σταματούσα σχέσεις νωρίτερα, δεν ξέρω αν θα επέλεγα άλλους ανθρώπους. Το πιο σημαντικό από όλα που έχω καταφέρει είναι τα παιδιά. Καμιά θυσία δεν είναι αρκετή για όλη τη χαρά που εισπράττω. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή που παίρνει μια γυναίκα όταν ο Θεός την έχει ευλογήσει να αποκτήσει παιδιά.

Ο πνευματικός μου μού είπε ότι η αγάπη είναι ένα δώρο και “μην είσαι εγωίστρια και απαιτείς από τους άλλους να σε αγαπάνε”. Αυτός ο σοφός άνθρωπος μου άλλαξε την οπτική λέγοντάς μου ότι η αγάπη δεν είναι ένα πάρε - δώσε εμπορικό. Αν σου το ανταποδώσει ο άλλος, είναι κάτι πολύ ωραίο και είναι ένα δώρο. Αν δεν γίνει ή το αποδέχεσαι ή φεύγεις. Δεν μπορείς να αλλάξεις κάποιον με το ζόρι».

«Στη μικρή Βάσια έλειπε η αγκαλιά»

«Έψαχνα έναν μπαμπά στη σχέση μου! Η έννοια της οικογένειας, που δεν την έζησα όπως θα ήθελα να την έχω ζήσει, μου άφησε ένα κενό. Ένιωθα πάντα ότι έχω μια τρύπα και ότι έχω ανάγκη από αυτή την αγάπη της αγκαλιάς, του ότι “είμαι εδώ άνευ όρων”, που το δίνουν οι γονείς σου αυτό, δεν θα το βρεις σε μια σχέση ερωτική, αν δεν το έχεις εισπράξει καταρχήν. Οπότε ήταν ένα κενό που με βασάνισε πολύ. Στη μικρή Βάσια έλειπε η αγκαλιά και μου έλειπε και η κατανόηση από τη μεριά της μαμάς μου.

Έχασα τον πατέρα μου 10 χρονών, ζούσαμε στην Μυτιλήνη -εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα- και ήταν τεράστιο πλήγμα για εμένα και για την παιδική μου ψυχή που εντελώς αψυχολόγητα η μαμά μου αποφάσισε να έρθουμε στην Αθήνα. Αυτό με ταρακούνησε για δεύτερη φορά. Έχασα τον μπαμπά και έχασα τον κόσμο όλο γύρω μου, άλλαξα σχολείο, φίλους, παραστάσεις. Ήρθα σε μία πόλη που ήταν άλλο μέγεθος και έπρεπε να μάθω να συμπορευτώ με αυτό, πράγμα πολύ ζόρικο. Μου πήρε πολλά χρόνια να τα φέρω βόλτα τα πράγματα».